Feyz, insanın gönlüne düşen ilhamın, düşüncenin ve duygunun kaynağını ayırt etmeyi öğreten; “aşk”ın içindeki iletişim noktasını konu edinen yoğun bir irfan kitabıdır. Eserde feyz, yalnızca hissedilen bir hâl değil; insanın iç dünyasına gelen akışların bir sistematiği olarak ele alınır. Bu sistematiği bilmeyen insanın “çıplak tel” gibi her yerden akım alıp her yere akım verebileceği vurgulanır: mesele, gelenin hak mı, nefs mi, şeytan mı olduğudur.

Kitap, feyzi nefsanî–şeytanî–ilahî olmak üzere üç temel kaynağa ayırır; ardından feyzin avam, hass ve hassü’l-hassmertebelerinde nasıl göründüğünü anlatır.

Feyz, kalbe gelenin çokluğu değil; gelenin hangi kapıdan geldiğini bilme ilmidir.