Cezayir Asansörü, 1876 yılında Fransa’nın Cezayir’deki sömürge döneminde geçen, iman ile inkârın; ispat ile tecrübenin; söz ile yaşanmış sevginin karşı karşıya geldiği çarpıcı bir anlatıdır. Bir asansörde başlayan çaresizlik hâli, insanın Tanrı’yı akılla değil kalpte hissedilen sevgiyle tanıdığını gösteren derin bir yolculuğa dönüşür. Kitap, Tanrı’nın varlığının delillerle değil; sarılmak, sevmek ve merhametle idrak edildiğini vurgular. Ateizmden imana uzanan bu hikâye, İslam’ın özünün bilgi değil muhabbet olduğunu güçlü bir dille hatırlatır.